Hier is ie dan… mijn eerste blog! Na twee en een halve week in India te zijn en zo veel nieuwe ervaringen en indrukken, heb ik eigenlijk geen idee waar ik moet beginnen met vertellen! Ik zal dan maar beginnen vanaf het begin: de reis hier naartoe. Maartje en ik zijn woensdagavond 20 september uitgezwaaid door Stefan en Daniël op Schiphol. Vanaf daar zijn we naar New Delhi gevlogen, waar we ’s ochtends aankwamen en meteen door zijn gegaan naar het kantoor van de organisatie, voor een oriëntatie. Haha nou dit was al een ervaring. We hadden met Uber een taxi geregeld dus we zijn eerst naar de afgesproken locatie gelopen. Bij de eerste stap uit het vliegveld, kwam er meteen een benauwde *geurige* lucht over ons heen en ongeveer 30 mannen die vroegen of ze onze koffers konden tillen en of we ze ons in de tuktuk konden wegbrengen. Uiteindelijk hadden we onze taxi gevonden en zeiden we, “Gaat dat passen??”. Een soort Suzuki Swift, vol met deuken (wat hier heel normaal is).
De koffers gepropt op de voorstoel en wij achterin. Onderweg al de eerste indrukken over India opgedaan: verkeersregels bestaan hier niet, iedereen haalt random in en toeteren is een teken om tegen andere weggebruikers te zeggen: “let op, ik rijd hier”, dat laten ze dan ook continue weten. Het is heel normaal om op de weg: 4 mensen op een brommer te zien rijden, een koe midden op straat te zien chillen, op de (snel)weg te lopen, spook te rijden en ál je afval op straat te gooien.
Onze taxi bracht ons naar het kantoor, hier zette hij ons met koffers op straat en reed weg. Daar stonden we dan.. in een steeg met allemaal mannen die ons aankeken en ons van alles vroegen. We hadden geen idee waar we moesten zijn maar wilden daar wel zo snel mogelijk weg. Uiteindelijk vroeg iemand ons waar we moesten zijn en zei, oo dan moet je hier de trap omhoog, dan naar links en dan 8 verdiepingen omhoog. *Slik*… oké, even tillen. Na de eerste trap was er gelukkig een lift. Bij het kantoor werden we vriendelijk onthaald, hebben we papieren getekend, pittig gegeten en wat uitleg gekregen over India en de organisatie. Hierna zijn we naar ons hotel gegaan. Terwijl we buiten wachtten, kwamen er twee vrouwen naar ons toe, sloegen met een zweep op de grond en vroegen om geld. Het voelde best spannend en ze keken doordringend maar als tip kregen we om ze te negeren, dit hielp uiteindelijk. Aangekomen bij het hotel, hebben we even gerust en zijn we daarna rond gaan lopen, op zoek naar een winkel om kleding te kopen. We hadden beter even de route van te voren kunnen opzoeken, want we liepen wat verdwaald rond en werden daardoor continue aangesproken door tuktuks. Op een gegeven moment besloten we toch mee te gaan met eentje. Deze man bracht ons naar twee winkels waar we Kurti’s hebben gekocht. We merkten al snel dat het fijn is om Indiase kleding te dragen buiten de deur omdat we dan minder opvallen en met een gemakkelijker gevoel rondlopen, doordat we op die manier laten zien dat we ons aanpassen. Hierna zijn we naar huis gegaan en na wat gedoe over het afgesproken bedrag dat we zouden betalen aan de tuktuk rijder, waren we thuis gekomen. Pfoe wat een eerste dag vol nieuwe ervaringen, intense geuren en geluiden, andere mensen, pittig eten, nieuwe taal en heeele andere gewoontes!
(Oké over elke dag kan ik veel vertellen dus ik zal het nu wat beknopter houden haha.)
Onze tweede dag hebben we de binnenlandse vlucht genomen van New Delhi naar Patna. Daar werden we opgehaald door iemand van het ziekenhuis en hebben we vervolgens 6 uur in de auto gezeten. Terwijl we al een paar uur onderweg waren, stopten onze chauffeur opeens aan de zijkant van de snelweg en vroeg ons, via google translate, of we chai wilden: “yes, very nice”. Hij liep naar een standje aan de weg en bestelde daar verse chai (Indiase thee: theebladeren, met melk en suiker). Ondertussen pakten wij snel de stroopwafels uit onze tas en hebben ons vol gebunkerd, want we hadden erg trek gekregen maar het leek ons onbeschoft om te eten in de auto. Rond 21:00 kwamen we aan bij de campus van het ziekenhuis terrein, waar het eten voor ons klaar stond en zijn daarna snel gaan slapen. De volgende dag zijn we op verkenningstocht gegaan over het campus terrein en hebben we wat mensen ontmoet. Op de campus wonen zo’n 400-500 mensen die allemaal in het ziekenhuis werken. Elke zondag avond is er een Engelse kerkdienst waar we naartoe gaan.
We verblijven in het Shanti Niwas Guesthouse, wat speciaal voor buitelanders is. Tot nu toe zijn we de enige buitenlanders. Voor de rest zijn de gebouwen verdeeld in accommodatie voor lokale verpleegkunde studenten, vrouwelijk en mannelijke ziekenhuispersoneel en familiewoningen.
Op maandag kregen we een rondleiding langs alle afdelingen in het ziekenhuis. Na de rondleiding mochten we kiezen op welke afdeling we stage wilden lopen. Onze voorkeur lag bij baby/kinderen. Dat is ook het grootste specialisme hier in het ziekenhuis dus dat was helemaal prima! Onze eerste week hebben we gelopen op de Antenatal. Hier komen zwangere vrouwen voor check-ups. We hebben hier veel met collega’s opgetrokken en wat Hindi woordjes en zinnen geleerd en daarnaast veel kennis opgedaan over wat ze uitvragen bij zwangere vrouwen en ook was er ruimte voor klinisch redeneren. Zeker interessant! Ook zijn we praktisch bezig geweest met buiken meten (fundus hoogte) en hebben we meegekeken met inwendig onderzoek.
De tweede week hebben we meegelopen op de Labour room, waar vrouwen worden opgenomen vanwege complicaties tijdens hun zwangerschap of gaan bevallen. We hebben hier ook veel geleerd en infusen mogen prikken, katheters ingebracht, mogen toucheren (ontsluiting voelen) en geoefend met de ligging en hartslag van de baby bepalen door middel van een echo. Op onze eerste dag daar hadden we al drie bevallingen gezien en gedurende de week volgden er meer. Dit was aan de ene kant heel mooi en interessant en aan de andere kant waren sommige aspecten wat uhh… onaangenaam. Daarnaast valt het meteen op dat het werken in het ziekenhuis heel anders gaat dan in Nederland. Zo hebben verpleegkundigen veel meer verantwoordelijkheid en voeren daardoor ook andere taken uit dan in Nederland en prioriteiten liggen soms anders. Maar dit maakt het wel extra leerzaam voor ons. Ik heb veel respect voor de verpleegkundigen, ze werken erg hard en veel!
Aankomende week gaan we meelopen op de Nursery (kraamafdeling), waar (pasgeboren) baby’s liggen die extra zorg nodig hebben. Na die week gaan we beslissen op welke afdeling we de rest van de tijd stage willen lopen. Zin in!
Ondertussen zijn Amber en Annick vorige week ook aangekomen, nu zijn we compleet! Amber loopt stage op de Intensive care en Annick op de Spoed Eisende Hulp. We merken allemaal dat het een zoektocht is naar welke houding we soms moeten aannemen, omdat communiceren echt anders gaat hier en het soms onduidelijk voelt hoe we ons moeten gedragen of wat er van ons wordt verwacht. Gelukkig spreken veel mensen (redelijk) Engels en nodigen ze ons uit om samen een kopje chai te drinken en te kletsen.
We zijn een paar keer naar buiten gegaan, in het dorp hier in Raxaul. Dit gaat soms met gemixte gevoelens. Er is veel kleur te zien hier, zoals in kleding, in huizen, versierde auto’s en tuktuks maar daarnaast ligt er ook ontzettend veel afval op straat. Het is soms confronterend om te zien en weten dat mensen hier in veel armoede leven en een heel ander leven hebben dan ons en me dan te realiseren hoe veel luxe we zijn gewend. Hierdoor voel ik me soms schuldig omdat ik naar sommige dingen verlang van thuis. Daarnaast vraagt het meer aanpassing dan ik van te voren had gedacht en is het best een zoektocht naar leren omgaan met het leven hier. Gelukkig heb ik daar nog wel even de tijd voor 😉.
Verder hebben we het gezellig met z’n vieren en gaat het settelen hier met vallen opstaan en brengt ook elke dag weer nieuwe uitdagingen en hoogtepunten. We kwamen met veel verwachtingen en veel gaat toch anders dan we hadden gedacht. Maar één ding dat we hadden verwacht, en die we in ieder geval alle vier gemeen hebben, is dat we allemaal een abonnement hebben (gehad) op het toilet (#DelhiBelly💩). Met dit spetterende einde sluit ik mijn eerste blog af, ook al zou ik nog veel meer kunnen delen 😊.
Ik hoop dat mijn verhaal en de foto´s een beetje een beeld geven van mijn ervaring hier. Voel je vrij om me dingen te vragen of iets dergelijks! En als je wil, voel je vrij om voor ons te bidden 😊.
Tot de volgende 🙂
Liefs Eline